Het grootste probleem met de kardinaalsmuts is dat hij enorme hoeveelheden zaden produceert die door vogels naar natuurgebieden worden verspreid. Die zaden groeien uit tot dichte begroeiing die inheemse soorten verdringt. Eén mooie struik in je tuin kan binnen een paar jaar honderden invasieve planten opleveren in een nabijgelegen bos.
Als invasieve soort heeft de kardinaalsmuts zijn reputatie verdiend door echte schade die ik met eigen ogen heb gezien. Ongeveer drie jaar geleden vond ik zaailingen van de kardinaalsmuts in een bosrijk ravijn achter het terrein van mijn buurman. De dichtstbijzijnde geplante kardinaalsmuts stond in een tuin op meer dan 60 meter afstand. Vogels hadden de zaden over gazons, over een hek en diep de bosrand in gedragen. Tegen de tijd dat ik ze ontdekte, hadden er al een dozijn jonge planten wortel geschoten in de onderbegroeiing.
De invasie werkt omdat de kardinaalsmuts een concurrentievoordeel heeft dat inheemse struiken missen. Vogels eten de rode bessen in de herfst en verspreiden de zaden door bossen en open gebieden. Die zaden ontkiemen in de lente en groeien uit tot dichte begroeiing die zonlicht blokkeert op de bosbodem. Inheemse planten zoals specerijenstruik en sneeuwbal kunnen niet groeien in de diepe schaduw onder een dicht kardinaalsmutsbosje. Herten verergeren het probleem omdat ze de kardinaalsmuts links laten liggen terwijl ze wel inheemse struiken eten. Deze selectieve begrazing geeft de kardinaalsmuts nog meer ruimte om de overhand te nemen.
De cijfers van de USDA Forest Service schetsen een somber beeld. Onderzoekers telden 7.809 stengels per hectare in aangetaste prairies in Illinois. Die dichtheid laat bijna geen ruimte voor andere planten om te overleven. De kiemkracht van zaden bedraagt ongeveer 38% drie maanden na het vallen van de plant en daalt naar slechts 2% na twaalf maanden in de grond. Dat korte maar krachtige venster is genoeg voor duizenden zaden om elk voorjaar te ontkiemen en nieuwe planten te vormen.
De ecologische schade door de kardinaalsmuts gaat verder dan alleen het verdringen van andere planten. Wanneer inheemse ondergroeisoorten verdwijnen, verdwijnen ook de insecten die ervan afhankelijk zijn. Gespecialiseerde rupsen die op inheemse struiken leven, kunnen de bladeren van de kardinaalsmuts niet eten. Minder rupsen betekent minder voedsel voor broedende zangvogels die duizenden insecten nodig hebben om elk nest jongen groot te brengen. De hele voedselketen verzwakt schakel voor schakel naarmate de kardinaalsmuts de inheemse planten vervangt die hem ondersteunen.
Je kunt controleren of je eigen kardinaalsmuts zich verspreidt. Verken elk voorjaar het gebied eromheen. Loop binnen 30 meter (100 voet) van de moederplant en zoek naar kleine zaailingen met gepaarde bladeren en getande randen. Trek ze uit terwijl ze nog klein zijn. Als je ze in bosrijke of natuurlijke gebieden aantreft, overweeg dan de moederplant te verwijderen. Ik heb dat uiteindelijk met de mijne gedaan en heb er geen moment spijt van gehad.
Je kunt je kardinaalsmuts vervangen door een inheemse struik die je lokale wilde dieren voedt in plaats van schaadt. Je tuin heeft geen invasieve plant nodig om er mooi uit te zien in de herfst. Hoe eerder je de verspreiding opmerkt, hoe makkelijker het opruimen wordt.
Lees het volledige artikel: Kardinaalsmuts: Verzorging en Feiten
