Je vraagt je misschien af of rupsen het fijn vinden om geaaid te worden, maar het korte antwoord is nee. Ze voelen geen plezier door jouw aanraking zoals je hond of kat dat doet. Hun hersenen zijn veel te eenvoudig voor zoiets. Je rups kan druk en beweging op zijn lichaam waarnemen. Maar genieten van een zacht aaitje van je vinger is iets wat het totaal niet kan verwerken.
De reactie van een rups op aanraking is puur een reflex. Hun lichaam is bedekt met kleine sensorische haartjes die trillingen en druk van je vingers oppikken. Wanneer iets groots ze aanraakt, leest hun zenuwstelsel dat als een bedreiging. Ik heb dit tientallen keren zien gebeuren tijdens mijn herfstwandelingen door het bos bij mijn huis. Pak een beerwolfrups op en hij rolt zich binnen een seconde op tot een strakke bal, elke keer dat je het probeert.
Het Missouri Department of Conservation merkt op dat beerwolfrupsen zich oprollen als je ze verstoort. Dit is een verdedigingsreactie, geen teken van vreugde. Na tien tot dertig seconden rolt de rups zich weer uit en begint over je handpalm te kruipen. Hij beweegt zijn kop heen en weer terwijl hij over je huid loopt. Mensen denken vaak dat dit rustige gekruip betekent dat de rups je gezelschap leuk vindt. Maar hij probeert gewoon de weg terug naar de grond en naar zijn volgende maaltijd te vinden.
De hersenen van een rups werken met ongeveer 100.000 neuronen voor alles wat hij moet doen. Vergelijk dat met de miljarden in jouw eigen hersenen voor je dagelijkse denkvermogen. Zoogdieren zoals jij voelen plezier via het limbisch systeem en beloningscentra in je hoofd. Deze hersendelen maken stoffen vrij zoals dopamine wanneer je je hond aait of je kat knuffelt. Rupsen hebben in plaats daarvan een simpele keten van zenuwknooppunten, ganglia genaamd. Ze kunnen voelen dat je ze aanraakt. Ze kunnen daar alleen niet blij van worden.
Sommige soorten verdragen het vastpakken beter dan andere. Beerwolfrupsen, hoornwormen en monarchrupsen blijven meestal kalm na de eerste schrik. Harige rupsen met stekende stekels laten je snel spijt krijgen van je poging. Om rupsen veilig vast te pakken, moet je weten met welke soort je te maken hebt voordat je hem aanraakt. Dat maakt veel uit voor je huid en je comfort. Kijk altijd goed voordat je je hand uitsteekt naar een rups die je tegenkomt tijdens je wandeling.
Als je er dichtbij wilt komen, gebruik dan de juiste aanpak voor jouw veiligheid en het comfort van de rups. Leg je open hand plat voor hem neer. Laat de rups op eigen tempo op je handpalm kruipen in plaats van hem van bovenaf te pakken. Van bovenaf grijpen bootst na hoe een vogel hem zou pakken, wat je rups meer afschrikt. Houd het vastpakken tot één of twee minuten omdat je lichaamswarmte het kleine diertje kan stressen als je het te lang op je warme huid houdt.
Zet je rups terug op dezelfde plek waar je hem gevonden hebt als je klaar bent met kijken. Zet hem op planten of bij zijn voedselbron, zodat hij geen energie verspilt aan het zoeken naar een nieuw thuis. Een beerwolfrups die in een onbekende achtertuin wordt neergezet, moet helemaal opnieuw beginnen met het vinden van voedsel en beschutting. Je korte en voorzichtige bezoek geeft je een geweldige close-up zonder de rups ook maar iets aan te doen. Onthoud dat het rustige gekruip over je hand gaat over thuiskomen, niet over een band opbouwen met jou of je gezin.
Lees het volledige artikel: Feiten en gids over de beerwolfrups
