Een korte lijst met namen dekt de meeste voorbeelden van coniferen waar mensen in Noord-Amerika naar vragen. Begin met de weymouthden, de ponderosaden, de fraserspar en de blauwe spar. Voeg de douglasspar, de Canadese hemlockspar en de Amerikaanse lariks toe, en je hebt de lijst waar de standaardgidsen mee werken. De kustsequoia en de reuzensequoia horen bij dezelfde groep, aan het enorme uiteinde ervan. Ze houden allemaal hun zaden in kegels en dragen naalden of schubben in plaats van brede, platte bladeren.
"Dat zijn toch allemaal zilversparren?" vroeg mijn buurvrouw over het hek, wijzend naar de rij achter mijn tuin. Maar één ervan was dat. De verkoper vertelde mij hetzelfde toen ik het huis kocht. De grote is een douglasspar, en een douglasspar is geen echte zilverspar, ook al klinkt de naam zo. Iedereen in de straat noemt de gedrongen boom vier huizen verderop een eastern redcedar, en het is een jeneverbes. De boom bij haar poort is een levensboom, een Thuja in plaats van een ceder. Mijn keukenraam kijkt recht op die rij uit, en nog steeds grijp ik ongeveer de helft van de tijd naar de verkeerde naam.
Volksnamen zetten je op het verkeerde been, dus sorteer deze bomen op wat je handen kunnen controleren. Dennen houden hun naalden in bundels binnen een papierachtige schede, meestal twee tot vijf naalden per bundel, en bij de weymouthden krijg je er vijf zachte. Sparren en zilversparren zetten losse naalden recht op de twijg, en daar horen de blauwe spar en de fraserspar thuis. Bij jeneverbessen en levensbomen vind je platte, schubachtige blaadjes die strak tegen de stengel liggen. De lariks doorbreekt de regel die je is geleerd. Elke naald valt in de herfst af, eerst goudgeel, en de hele winter staar je naar een kale conifeer.
Nog twee namen horen op elke beginnerslijst. De witte spar en de rode zilverspar duiken allebei op in de standaardoverzichten, en die zet je bij de groep met losse naalden. Je trekt één naald van de twijg in plaats van een bundel, en daarmee heb je de boom teruggebracht tot de groep met losse naalden: spar, zilverspar en hemlockspar. Die ene check geeft je bij meer bomen uitsluitsel dan welke foto dan ook.
De recordhouders staan in het westen, dus daar moet je voor reizen. De kustsequoia wordt tot 112 m hoog en meet 7 m in doorsnede aan de voet, volgens metingen van de National Park Service. De General Sherman Tree, een reuzensequoia, is qua volume de grootste boom op aarde. De moerasden blijft veel lager en wint op een ander punt. Je kunt een meetlint langs één van zijn naalden leggen en 46 cm aflezen, lang genoeg om als groen haar aan de tak te hangen.
Sla de wereldlijst over en begin in je eigen omgeving, want de voorbeelden van coniferen die ertoe doen, zijn de bomen waar je naartoe kunt lopen en die je kunt aanraken. De USDA Forest Service documenteert 63 coniferensoorten voor Noord-Amerika, en de soorten die groeien waar jij woont, zijn een klein deel van die lijst. De helft van die namen geeft het antwoord al weg. De Amerikaanse lariks en de Canadese hemlockspar zeggen in hun naam waar ze leven, en je kunt wel raden welke kant van de kaart de ponderosaden bezet. Loop één park in de buurt af en controleer bij elke groenblijver die je passeert twee dingen. Zitten de naalden in bundels of los, en zijn het wel naalden of schubben? Doe dat twee keer en je hebt voor de meeste bomen langs dat pad een naam.
Lees het volledige artikel: Coniferen: soorten, kenmerken en harde cijfers
