Armeluisgras is een bijnaam voor elke bodembedekker die je kale grond opvult zonder dat je geld uitgeeft aan zaad, graszoden of arbeid. Vingergras krijgt dit label het vaakst omdat het vanzelf opduikt. Het groeit in de slechtste grond en bedekt je bodem snel. Andere planten zoals klaver en inheemse grassen delen deze bijnaam.
Ik zag dit idee voor het eerst in de praktijk bij een huurwoning waar de verhuurder niet wilde betalen voor gazononderhoud. De hele achtertuin was harde klei zonder enig gras. Tegen het midden van de zomer hadden vingergras en witte klaver de hele tuin met groen gevuld. Het zag er ruw uit, maar het stopte de modder en hield stof tegen. De huurders maaiden het als een gewoon gazon en niemand had klachten. Die woning leerde me dat je niet altijd een perfect gazon nodig hebt om een tuin te hebben die voor je werkt.
Vingergras als bodembedekker gebruiken is logisch als je kijkt naar hoe het groeit. De plant gedijt in arme, harde grond waar je gazongrassen weigeren te wortelen. Het doorstaat droogte en hitte boven 32°C (90°F) zonder dat jij water geeft. Eén plant spreidt zich tot 3 meter (10 feet) breed uit en bedekt je kale plekken binnen weken. Je hoeft het niet te bemesten, te besproeien of wat dan ook te doen. Het groeit gewoon vanzelf en vult de gaten op.
Deze reputatie is niet nieuw. Vingergras kwam in 1849 naar de VS als voedergewas omdat boeren de snelle groei waardeerden. In delen van Afrika en Azië verbouwen mensen het nog steeds bewust voor veevoer en graan. Het beeld van vingergras als onkruid ontstond pas toen Amerikanen in het midden van de 20e eeuw uniforme groene gazons wilden. Daarvoor was een tuin vol vingergras gewoon een tuin vol nuttig gras dat je dieren voedde.
De nadelen van vingergras als bodembedekker zijn echter moeilijk te negeren. Het sterft bij de eerste vorst en laat je tuin bruin en kaal van oktober tot mei. Elke plant laat tot 150.000 zaden vallen die zich verspreiden naar je borders en het gazon van je buren. Het groeit met een grove textuur die van dichtbij rommelig oogt. Deze eigenschappen maken het een slechte keuze voor iedereen die het hele jaar door bedekking of een verzorgde uitstraling wil.
Je hebt betere opties als je een onderhoudsarm gazonalternatief wilt dat minder kost dan gewoon gras. Witte klaver kost ongeveer €4-8 per 100 m² aan zaad. Het bindt zijn eigen stikstof en blijft groen tijdens je heetste zomers. Microklaver mengt zich in je bestaande gras voor een gemengd gazon dat minder bemesting nodig heeft. Inheemse grassoorten zoals bizonsgras groeien goedkoop uit zaad. Ze hebben veel minder water en maaiwerk van jou nodig dan veldbeemdgras.
Ik testte twee herfsten geleden een mengsel van witte klaver en fijn zwenkgras op een kale plek in mijn eigen zijtuin. Het zaad kostte me minder dan €15 voor het hele oppervlak. Tegen het volgende voorjaar had ik een dichte groene bedekking die de zomer overleefde zonder extra bewatering van mijn kant. Deze goedkope bodembedekker bleef het hele jaar groen in plaats van elke winter bruin te worden zoals vingergras doet.
Als je kale grond moet bedekken met een krap budget, zaai dan klaver of een inheems grasmengsel in plaats van te wachten tot vingergras zich vestigt. Strooi je zaad over kale grond in het vroege najaar en houd het twee weken vochtig. Je krijgt groene bedekking die elk jaar terugkomt. Dit geeft je dezelfde besparing als armeluisgras zonder de rommel en het constante gevecht met je buren over zaden die hun tuin in waaien.
Lees het volledige artikel: Vingergras: Een Complete Gazonverzorgingsgids
