Ja, je kunt vingergras eten. De zaden zijn veilig om te consumeren en hebben een lange geschiedenis als voedselgraan in veel culturen over de hele wereld. Dit is misschien wel het meest verrassende feit over het onkruid dat je de hele zomer uit je tuin hebt getrokken. De ergste vijand van je gazon was ooit een gewaardeerd gewas dat zowel mensen als vee voedde.
Ik vergeet nooit de blik op het gezicht van mijn buurman toen ik hem vertelde dat zijn meest gehate gazonkruid eetbaar is en ooit als gewas werd gewaardeerd. Hij dacht dat ik een grapje maakte totdat ik hem het onderzoek liet zien. De plant kwam in 1849 naar de Verenigde Staten als voedergewas, niet als onkruid. Boeren kweekten het bewust om vee te voeren en de zaden te oogsten. Pas toen verzorgde voorstadsgazons populair werden in het midden van de jaren 1900, kreeg vingergras zijn slechte naam. Daarvoor waardeerden mensen het om dezelfde eigenschappen die we nu haten: snelle groei, taaiheid en enorme zaadproductie.
Je kunt vingergraszaden op vrijwel dezelfde manier gebruiken als gierst of fonio in de West-Afrikaanse keuken. Maal de kleine zaden tot een fijn meel voor het bakken van platbrood of het binden van soepen. Je kunt ze ook heel koken als pap, vergelijkbaar met griesmeel. De smaak is mild en nootachtig, vergelijkbaar met andere kleine granen die je eerder hebt geprobeerd. Mensen in delen van Afrika en India eten vingergraszaden vandaag de dag nog steeds als vast onderdeel van hun maaltijden. Toen ik een portie als pap kookte, was de smaak vergelijkbaar met gewone havermout met een licht aards tintje.
Onderzoek van Cornell CALS bevestigt dit. Hun gegevens bevestigen dat vingergraszaden veilig zijn om te eten. De plant dient ook als "uitstekend rundveevoer" voor vee. Deze dubbele rol als zowel menselijk voedsel als diervoeder maakte vingergras door de geschiedenis heen een gewaardeerd graangewas. Een enkele plant produceert tot 150.000 zaden per seizoen, dus één gezonde plek kan je een echte oogst opleveren als je ervoor kiest ze te verzamelen.
Het oogsten van de zaden vergt geduld, maar is niet moeilijk als je weet waar je op moet letten. Wacht tot de zaadaren donkerbruin of paars kleuren in de nazomer. Deze kleurverandering vertelt je dat de zaden rijp zijn en klaar om te plukken. Strip de zaadaren tussen je vingers boven een kom of zak. Wan vervolgens het kaf eruit door je zaden tussen twee bakken te gieten in een lichte bries. Je schone zaden bewaren goed in een droge pot gedurende meerdere maanden. Ik probeerde dit proces vorig augustus zelf en vulde een klein weckpotje in ongeveer 30 minuten plukken van één grote plek.
Er is één cruciale veiligheidsregel als je vingergras uit je tuin wilt proberen. Oogst nooit van behandelde plekken. Herbiciden en pesticiden kunnen wekenlang na behandeling op plantweefsel achterblijven. Kunstmest vormt ook een risico. Houd je aan onbehandelde plekken zoals braakliggende terreinen of veldranden waarvan je de geschiedenis kent. Was alles goed voordat je het kookt of maalt. Je gezondheid gaat voor, dus sla deze stap niet over.
Misschien verruil je je ochtendlijke havermout nooit voor vingergraspap. Maar weten dat dit onkruid een lange geschiedenis als voedsel heeft, verandert hoe je ernaar kijkt. Dezelfde snelle groei die vingergras tot een gazon-nachtmerrie maakt, maakte het ooit een betrouwbare voedselbron voor mensen die een taai gewas nodig hadden. Soms hangt het verschil tussen een onkruid en een gewas af van waar je het plant. Wat jij als een plaag ziet, ziet iemand anders misschien als avondeten.
Lees het volledige artikel: Vingergras: Een Complete Gazonverzorgingsgids
