Tak, i to dobrze. Oko pszczoły ma trzy receptory barwne, nastrojone na błękit, zieleń i ultrafiolet. Ten zestaw wyznacza zewnętrzną granicę tego, co pszczoła potrafi wychwycić, a czerwień wypada poza nią, więc jaskrawoczerwony kwiat wygląda dla niej jak ciemna dziura w liściach. Żółć i pomarańcz mieszczą się w zakresie. Pszczoły i pomarańczowe kwiaty dogadują się bez problemu, dlatego pomarańczowa kępa potrafi buczeć przez cały ranek, podczas gdy czerwona tuż obok pozostaje cicha.
Żwirowy pas przy moim podjeździe praży się od południa, a gorąco bije przez podeszwy butów. Rośnie tam trojeść bulwiasta, w postrzępionej pomarańczowej linii, a obok, żeby zapełnić lukę, trafiły dwie czerwone szałwie. O dziewiątej rano pomarańczowy koniec buczy tak głośno, że słychać go od skrzynki na listy. Do szałwii przylatują kolibry i niewiele poza tym.
Widzenie barw u pszczół działa tak jak twoje, tylko jest przesunięte w dół widma. Każdy receptor odpowiada na jedno pasmo światła, a mózg buduje z tych trzech sygnałów wszystkie znane sobie odcienie. Twój zestaw jest nastrojony na czerwień, zieleń i błękit. Przesuń to okno w stronę krótkich fal, a otrzymasz wersję pszczelą, w której dochodzi ultrafiolet, a wypada czerwień. Pomarańcz leży tuż obok żółci, dobrze w zasięgu tych receptorów, więc jawi się jako wyraźny, jasny cel, a nie dziura w listowiu. Możesz to sprawdzić w każdej mieszanej rabacie. Popatrz, na których kwiatach pszczoły siadają, a które omijają.
Dwie pozostałe duże grupy zapylaczy widzą szerzej niż pszczoły. Penn State Extension podaje, że motyle mają od 6 do 15 receptorów barwnych, zależnie od gatunku. To najszerszy zakres barw wśród owadów i zwierząt w ogóle, i sięga od ultrafioletu aż po czerwień. Kolibry odbierają całe widmo, a większość z nich najpierw kieruje się do jaskrawej czerwieni, różu i pomarańczu, choć żerują na kwiatach niemal każdego koloru. Ustaw te trzy grupy obok siebie, a pomarańcz okaże się częścią wspólną, jedynym pasmem, z którego korzystają wszystkie.
Pomarańcz oszczędza ci też zgadywania. Niebieskie i fioletowe kwiaty działają na pszczoły, a kolibry również z nich skorzystają, ale to czerwień i pomarańcz ściągają ptaki najszybciej. Czysto czerwone nasadzenie leży poza tym, co widzą pszczoły. Pomarańcz jest pośrodku, więc jedna kępa robi robotę za dwie. W małym ogrodzie może to zaoszczędzić całą rabatę, a pszczoły i ptaki dostajesz z tych samych kilku roślin.
Sadzenie w grupach ma tu większe znaczenie niż dokładny odcień. Motyle są krótkowzroczne i widzą tylko na jakieś 30 m, więc pojedyncza pomarańczowa roślina wciśnięta między inne kolory po prostu im umyka. Szeroki płat tego samego gatunku czyta się jako jeden duży sygnał, widoczny z drugiego końca ogrodu. Tak samo jest z kolorami kwiatów dla pszczół, bo szeroki płat pomarańczu odcina się od całej tej zieleni znacznie lepiej niż pojedyncza łodyga.
Do not pull the red flowers out. Hummingbirds see red and head for it first, so a few red blooms beside the orange block keep the birds coming.
Trojeść bulwiasta to roślina, od której warto zacząć. Ściąga pszczoły, motyle, kolibry, ćmy i pszczoły wyspecjalizowane, a kwitnie od maja do sierpnia, więc twój płat pracuje przez większość sezonu. Posadź grupę zamiast pojedynczej rośliny i pozwól im zrosnąć się w jedną kępę. Dostaniesz jeden pomarańczowy sygnał, dość szeroki dla krótkowzrocznego motyla i dość jasny dla każdej pszczoły w ogrodzie.
Przeczytaj cały artykuł: 10 pomarańczowych kwiatów wartych posadzenia
