Bladvorm en stengelkleur geven snel uitsluitsel. Gevlekte scheerling heeft varenachtige, fijn verdeelde bladeren en een stengel met duidelijke paarse vlekken. Waterscheerling heeft lancetvormige blaadjes met gezaagde randen, en de stengel vertoont weinig tot geen vlekken. Dat is de kern van waterscheerling versus gevlekte scheerling, en beide planten kunnen je doden, dus geen van beide hoort in je handen.
Koud water welde op rond mijn laarzen aan de rand van een veedrinkpoel, en de begroeiing voor me was nog nat van de nacht ervoor. Ik pakte het geplastificeerde kaartje met bladnerven van de zonneklep in de pick-up en legde het naast een blad. De blaadjes waren smal en lancetvormig met zaagtandranden, en de nerven liepen naar de inkepingen tussen de tanden in plaats van naar de punten. Verderop langs de afrastering hadden de planten fijn verdeelde bladeren als wortelloof, die er totaal niet op leken.
Beide planten horen bij de schermbloemenfamilie, en daarom worden ze zo vaak verward. Ze behoren tot verschillende geslachten en bevatten verschillende gifstoffen. Waterscheerling bevat cicutoxine. De plant ruikt sterk naar wortel, het gif werkt in op het centrale zenuwstelsel en veroorzaakt hevige stuipen. De tweede plant is Conium maculatum, met een ander gif. De twee zijn niet uitwisselbaar, niet in een waarschuwing en niet in een behandelplan. Socrates stierf aan gevlekte scheerling, niet aan waterscheerling.
Hoogte helpt je zodra de planten volgroeid zijn. Gevlekte scheerling kan 2,7 m halen en ver boven je hoofd uitsteken, en het Missouri Department of Conservation koppelt die hoogte aan de varenachtige, fijn ingesneden bladeren. Waterscheerling blijft op de meeste plekken lager. Van dichtbij zeggen de stengeltekeningen meer. De paarse vlekken op gevlekte scheerling zie je al van een paar passen afstand, terwijl waterscheerling alleen paarse strepen of vlekjes laag op de stengel laat zien.
Twijfel je over de stengel, kijk dan naar de blaadjes. De blaadjes van waterscheerling zijn 1 tot 10 cm lang, smal en spits, met tanden langs de rand en zijnerven die in de inkepingen eindigen in plaats van in de punten. De bladeren van gevlekte scheerling vallen uiteen in fijne, kantachtige delen die meer op wortelloof of een varenblad lijken. Heb je ze allebei eenmaal in het veld gezien, dan wijst de bladvorm je één kant op en bevestigt de stengel het.
Bij de dosis maakt waterscheerling zijn reputatie waar. Ongeveer 2 tot 3 cm van de wortel kan een volwassene doden, en er bestaat geen tegengif. Zodra je een plant met de hand uittrekt, komen de wortels uit de modder mee, waardoor juist het gevaarlijkste deel bloot komt te liggen. Dat risico komt boven op het gevaar van gevlekte scheerling, dus gokken tussen die twee is voor niemand een goed idee.
Goede herkenning van scheerling komt neer op controles die je kunt doen zonder ook maar iets aan te raken. Lees de stengel af op vlekken en kijk daarna naar de bladvorm: kantachtig of gezaagd. Kijk ook naar de grond onder je laarzen, want waterscheerling houdt zich aan natte plekken en gevlekte scheerling heeft die niet nodig. Twijfel je daarna nog steeds, dan heb je je antwoord al: loop door.
Do not touch or taste any plant in the carrot family you cannot name with certainty. Both hemlocks are deadly, and there is no antidote for cicutoxin.
Lees het volledige artikel: Waterscheerling: zo herken je hem en blijf je veilig