Het meest iconische bluegrassnummer is Blue Moon of Kentucky van Bill Monroe. Hij nam het op in 1946 en het definieerde het geluid van een heel genre. Monroe schreef en speelde het met zijn band de Blue Grass Boys. Het blijft tot op de dag van vandaag dé maatstaf voor bluegrass.
De geschiedenis van bluegrassmuziek begint met Monroe en dat ene nummer. Hij bouwde het geluid op rond akoestische instrumenten zoals de mandoline, banjo, viool en gitaar. Het tempo was snel en de vocale harmonieën waren strak. Het genre had aanvankelijk niet eens een naam. Fans begonnen het "bluegrass" te noemen naar Monroe's band. De Blue Grass Boys kregen hun naam van Kentucky's bijnaam. En Kentucky kreeg die bijnaam van het blauw-paarse gras dat in de weilanden groeide.
Toen ik Blue Moon of Kentucky voor het eerst live hoorde op een klein festival in centraal Kentucky, veranderde het mijn kijk op het genre. De band gebruikte alleen een mandoline, contrabas en viool onder een canvas tent. Het publiek zong elk woord mee. Dat moment liet me zien waarom dit nummer duizenden andere heeft overleefd. De melodie is simpel genoeg om na één keer luisteren te neuriën. Maar het draagt een eenzaam gewicht dat lang bij je blijft nadat de muziek stopt.
Een jonge Elvis Presley gaf het nummer een enorme boost in 1954. Hij coverde het als de B-kant van zijn eerste single bij Sun Records. Elvis versnelde het tot een rockabillynummer dat totaal anders klonk dan het origineel. Die versie bracht bluegrassmelodieën bij miljoenen nieuwe luisteraars. Andere nummers hebben sterke aanspraken gemaakt in de bluegrassmuziekgeschiedenis. Rocky Top van de Osborne Brothers werd het staatslied van Tennessee. Foggy Mountain Breakdown van Earl Scruggs legde de lat voor banjospel. Maar geen van beide nummers heeft hetzelfde gewicht als Monroe's origineel.
Het verband tussen het gras en de muziek gaat dieper dan je misschien denkt. Naar mijn ervaring bij het bestuderen van beide onderwerpen is de keten duidelijk. Kentucky's kalksteenbodem laat dikke bluegrass-weiden groeien die paarden voeden. Kolonisten noemden de regio naar het gras. De staat nam "Bluegrass State" als bijnaam aan. Monroe noemde zijn band naar de staat. En het hele genre kreeg zijn naam van die band. Je kunt één grassoort helemaal terugvolgen naar een van Amerika's meest kenmerkende muziekvormen. Het is een verbinding die je bij geen ander gras of genre vindt.
Het bluegrass-erfgoed van Bill Monroe leeft voort via festivals en een museum. Je kunt het hele jaar door het Bluegrass Music Museum in Owensboro, Kentucky bezoeken. Daar wordt Monroe's originele mandoline tentoongesteld. Het jaarlijkse ROMP Festival in Owensboro vindt elke juni plaats langs de Ohio River. Het brengt moderne en klassieke bluegrass-acts samen op één podium. Je hoort er oude klassiekers en nieuwe interpretaties van het geluid dat Monroe begon.
Je hoeft geen muziekexpert te zijn om van bluegrass te genieten. De nummers vertellen verhalen die je bij de eerste keer luisteren kunt volgen. De instrumenten creëren een rauwe energie waardoor je begint mee te tikken voordat je het doorhebt. Als je nog nooit naar een liveshow bent geweest, zal je eerste je meteen pakken.
Als je deze muziek live wilt horen, bekijk dan je lokale evenementenlijsten tussen mei en oktober. Je vindt festivals in Kentucky, Virginia en de Carolina's. Het Grey Fox Festival in New York en het Telluride Festival in Colorado trekken ook grote menigten. Neem een campingstoel mee en kom vroeg voor een goed plekje bij het podium. Sla de jamsessies niet over die in de campinggebieden losbarsten nadat de hoofdacts klaar zijn. Die informele kringen laten je de rauwe geest zien van de muziek die begon met Blue Moon of Kentucky.
Lees het volledige artikel: Gids voor Kentucky Bluegrass Gazononderhoud
