Jedyne bezpieczne źródło to ktoś, kto wyhodował te kwiaty z myślą o jedzeniu. To wyklucza kwiaciarnie, centra ogrodnicze i szkółki, gdzie kwiaty prowadzi się tak, by ładnie wyglądały na półce, i gdzie mogą być na nich opryski, których nigdy nie przewidziano do zjedzenia. Kupowanie jadalnych kwiatów działa tak samo jak kupowanie sałaty. Od sprzedawcy potrzebujesz nie koloru płatków, tylko informacji o tym, czym roślinę nawożono i opryskiwano.
Po powrocie do domu ścinam kwiaty z rzędu nagietków na końcu własnej grządki. Tego ranka dwa supermarkety i stragan przy gospodarstwie nie dały nic. Badanie opublikowane w 2020 roku w czasopiśmie Foods dobrze tłumaczy tę wyprawę: tylko 15% z 290 ankietowanych osób stwierdziło, że jadalne kwiaty łatwo zdobyć. Kolejne 36% uznało, że nie jest to łatwe, a 49% nie miało zdania.
Nic w samym kwiecie nie czyni go żywnością. Nasturcja z tacki rozsad ze szkółki i nasturcja z warzywnika to ta sama roślina — bezpiecznej nie rozpoznasz na oko. Różnica tkwi w tym, czym ją opryskano. Pestycydy dopuszczone do roślin ozdobnych często nie mają w ogóle rejestracji do upraw jadalnych, co znaczy, że nikt nie ustalił, ile pozostałości można bezpiecznie zjeść. Idealny kwiat nie mówi ci o tym nic.
Wśród ankietowanych, którzy jedli kwiaty, 43% kupowało je w supermarkecie, a 13% w kwiaciarni. Gdzie więc szukać jadalnych kwiatów, jeśli nie w kwiaciarni? Dział warzywno-owocowy bije każdą inną płatną opcję. Nawet tam sprawdź, czy opakowanie opisuje kwiaty jako żywność, zamiast ufać półce, na której stoją. Kwiaciarnie są na samym końcu mojej listy. Bukiet ma stać w wazonie — nie ma mowy o zjedzeniu z niego choćby jednego płatka.
Wielu kupujących szuka jadalnych kwiatów „klasy spożywczej” i to określenie nieźle oddaje to, o co chodzi. Badania pokazują jednak, że nie stoi za nim żadna certyfikacja ani uzgodniony standard. Nie ma znaczka na plastikowym pudełku ani tabliczki nad regałem, więc zostaje ci rozmowa z tym, kto te kwiaty wyhodował. To wolniejsze niż złapanie pudełka jagód, ale tylko taka weryfikacja cokolwiek znaczy.
Zadaj każdemu sprzedawcy dwa pytania, zanim cokolwiek zjesz. Czy ta uprawa była prowadzona z przeznaczeniem do jedzenia? Czym była traktowana? Producent na targu odpowie na oba jednym zdaniem, a sprzedawca, który nie potrafi odpowiedzieć, nie jest źródłem. Idź dalej i spróbuj przy następnym stoisku.
- You know the full spray history, because the only person treating the plant is you.
- Picking happens the hour you need the flowers, so nothing sits in a cooler for days.
- One pot of calendula or nasturtium keeps producing for months on a step or a sill.
- Supply is thin, and only 15% of surveyed shoppers called these flowers easy to get.
- No certification stands behind a food grade claim, so you are trusting the seller's word.
- Flower shop stock is grown for looks, which makes it the channel to skip.
Resztę mówi rozkład źródeł w badaniu. Wśród osób, które je jadły, 58% zbierało je na dziko, a 53% hodowało w domu, wobec 13% korzystających z kwiaciarni. Samodzielna uprawa sama w sobie wyprzedziła każdy płatny kanał, a to bardziej problem z dostępnością niż ze smakiem. Zbieranie na dziko to droga, którą lepiej zostawić, bo kwiat, którego nikt nie wyhodował do jedzenia, nie przechodzi pierwszego testu. Parapet w zupełności wystarczy, by rozwiązać problem dostaw na cały sezon.
Obsadź więc jedną donicę. Nagietek i nasturcja łatwo rosną z nasion, a ty ręczysz za każdą kroplę, która na nie trafiła. Kupowanie jadalnych kwiatów wciąż ma sens, gdy chcesz kwiat spoza własnej uprawy — zadaj wtedy te dwa pytania producentowi na targu i trzymaj kwiaciarnię z dala od kuchni.
Przeczytaj cały artykuł: Kwiaty jadalne: co jeść, a czego unikać
