De enige veilige bron is iemand die het gewas als voedsel heeft geteeld. Dat sluit bloemisten, tuincentra en kwekerijen uit, want daar worden bloemen geteeld om er mooi uit te zien in het schap en kunnen er middelen op zitten die nooit bedoeld waren om op te eten. Eetbare bloemen kopen werkt net zo als slablaadjes kopen. Wat je van een verkoper nodig hebt, is niet de kleur van de blaadjes maar het verhaal over hoe de plant is gevoed en bespoten.
Ik kwam thuis en sneed wat uit de rij goudsbloemen aan het eind van mijn eigen border. Twee supermarkten en een boerderijwinkel hadden die ochtend niets opgeleverd. Een onderzoek uit 2020 in Foods plaatst dat ritje in perspectief: slechts 15% van de 290 ondervraagden zei dat eetbare bloemen makkelijk te krijgen waren. Nog eens 36% zei dat het niet makkelijk was, en 49% wist het niet.
Er is niets aan de bloem zelf wat haar tot voedsel maakt. Een Oost-Indische kers uit een kwekerijtray en een uit de moestuin zijn dezelfde plant, en je zou de veilige er niet uit kunnen pikken. Het verschil zit in wat erop gespoten is. Bestrijdingsmiddelen die zijn toegelaten voor sierplanten hebben vaak helemaal geen etiket voor eetbare gewassen, wat betekent dat niemand heeft uitgezocht hoeveel residu veilig is om binnen te krijgen. Een perfecte bloem zegt je daar niets over.
Van de ondervraagden die weleens bloemen hadden gegeten, had 43% ze in een supermarkt gekocht en 13% bij een bloemenwinkel. Dus waar vind je eetbare bloemen, als het niet bij een bloemist is? De groenteafdeling is beter dan elke andere betaalde optie. Kijk zelfs daar of de verpakking de bloemen als voedsel benoemt in plaats van te vertrouwen op het schap waarin ze staan. Bloemenwinkels staan onderaan mijn lijstje. Een boeket hoort in een vaas, en ik zou er geen blaadje van eten.
Veel kopers zoeken op eetbare bloemen van voedselkwaliteit, en die term omschrijft prima wat je wilt. Het onderzoek laat wel zien dat er geen certificering en geen afgesproken norm achter zit. Er is geen keurmerk op het bakje en geen bordje in het schap om op af te gaan, dus wat je in plaats daarvan krijgt is een gesprek met degene die het gewas heeft geteeld. Dat gaat langzamer dan even een bakje bessen pakken, en het is de enige controle die iets betekent.
Stel elke verkoper twee vragen voordat je iets eet. Is dit gewas geteeld om te eten? Waarmee is het behandeld? Een teler op de boerenmarkt kan beide in één zin beantwoorden, en een verkoper die geen antwoord heeft, is geen bron. Loop door naar de volgende kraam.
- You know the full spray history, because the only person treating the plant is you.
- Picking happens the hour you need the flowers, so nothing sits in a cooler for days.
- One pot of calendula or nasturtium keeps producing for months on a step or a sill.
- Supply is thin, and only 15% of surveyed shoppers called these flowers easy to get.
- No certification stands behind a food grade claim, so you are trusting the seller's word.
- Flower shop stock is grown for looks, which makes it the channel to skip.
De verdeling van herkomst in het onderzoek zegt de rest. Van degenen die ze hadden gegeten, had 58% ze in het wild verzameld en 53% ze thuis gekweekt, tegenover 13% die naar een bloemenwinkel ging. Zelf telen deed het in zijn eentje al beter dan elk betaald kanaal, en dat is meer een aanbodprobleem dan een smaakprobleem. Verzamelen in het wild is de route die je moet laten liggen, want een bloem die niemand voor consumptie heeft geteeld, zakt al voor de eerste test. Een vensterbank is genoeg ruimte om het aanbod voor een seizoen op te lossen.
Plant dus een pot. Goudsbloem en Oost-Indische kers zijn allebei makkelijk uit zaad, en je kunt instaan voor elke druppel die erop is gegaan. Eetbare bloemen kopen blijft nuttig als je een bloem wilt die je niet zelf hebt geteeld, dus stel die twee vragen aan een marktteler en houd de bloemist uit de keuken.
Lees het volledige artikel: Eetbare bloemen: wat je wél eet en wat je overslaat
