Potrzymaj przez chwilę rozwinięty kwiat i spójrz na opuszkę palca. Ten żółty pył to pyłek. Nebraska Extension w hrabstwie Lancaster podaje, że pyłek zakłóca smak płatka, a to właśnie płatek się je. Dlatego w przypadku większości kwiatów odpowiedź brzmi tak. Usunięcie słupków i pręcików to pierwszy krok, zanim kwiat trafi gdziekolwiek w pobliże talerza.
Słupek to pojedyncza kolumienka stojąca w środku kwiatu, zakończona u góry małą, lepką główką. Wokół niego stoi wianuszek cienkich nitek, czyli pręciki. Każdy zakończony jest pylnikiem, drobnym woreczkiem z pyłkiem. Te części odpowiadają za wytwarzanie nasion i smakują gorzko, podobnie jak łodygi. Smak siedzi w płatku. Usuń środek, a zachowasz smak, o który ci chodziło, bez tej pylistej nuty.
Wielkość środka mówi, ile pracy cię czeka. Róża czy aksamitka ma w środku gęste skupisko pylników, a jeśli je zostawisz, to naprawdę spory kęs pyłku. Fiołek rogaty to głównie płatki, a środek ma wielkość główki od szpilki. Oderwij jeden czysty płatek i spróbuj, a potem spróbuj całego drobnego kwiatka razem ze środkiem. Różnica nie jest subtelna i najmocniej wychodzi we wszystkim, co podajesz na surowo — w sałatce albo jako dekoracja zimnego deseru.
Jest krótka wersja zasady, która obejmuje większość takich przypadków. W większości jadalnych kwiatów do jedzenia nadają się wyłącznie płatki, więc wszystko, co nie jest płatkiem, jest odpadem. Traktuj środek tak jak twardą końcówkę łodygi albo gniazdo nasienne i usuń go, zanim kwiat zetknie się z resztą jedzenia. Łodygi odpadają z tego samego powodu, bo mają tę samą gorzką nutę co pylniki.
Do ogólnej zasady dochodzą dwie dotyczące konkretnych kwiatów. Działki kielicha, czyli małe zielone listki obejmujące kwiat od spodu, zdejmuje się z każdego kwiatu poza fiołkami rogatymi, fiołkami trójbarwnymi i bratkami. Ta trójka trafia na talerz w całości, razem z działkami. Druga zasada dotyczy gorzkiej nasady płatka, czyli białej piętki w miejscu, w którym płatek łączył się z kwiatem. Odłam ten biały fragment w różach, goździkach, stokrotkach i aksamitkach. To jedno uszczypnięcie na płatek, a dzięki niemu gorzka nuta nie wejdzie do gotowego dania.
Przygotowywanie jadalnych kwiatów idzie szybciej, gdy pracujesz w jednym kierunku i kończysz każdy kwiat, zanim weźmiesz następny. Chwyć kwiat za nasadę, odłam zielony kielich i rozłóż płatki wachlarzem, uwalniając je. Odwróć go i wytrząśnij luźny pyłek, jeśli pylniki już popękały. Potem uszczypnij białą piętkę z każdego płatka. Pracuj nad miską, żeby widzieć, co wypada, bo tak właśnie wyłapiesz mszycę ukrytą w załamaniach płatków.
Kolejność ma większe znaczenie, niż się wydaje. Najpierw usuń zbędne części, a płatki umyj tuż przed użyciem. Delikatne płukanie zmywa brud i daje ostatnią okazję do wypatrzenia owadów. Zrób odwrotnie, a resztę roboty spędzisz na rozdzielaniu mokrych płatków, które kleją się do siebie i do palców.
Na koniec jedno ostrzeżenie. Pyłek może wywołać reakcję u osób z astmą, katarem siennym lub innymi alergiami, więc zachowaj ostrożność, podając kwiaty większemu gronu. Usunięcie pylników zdejmuje z takich gości jedno zmartwienie. Powiedz im też, co jest w daniu, bo nie każdy uzna kwiat na talerzu za jedzenie. Środek i tak usuwa się jednym ruchem palców.
Przeczytaj cały artykuł: Kwiaty jadalne: co jeść, a czego unikać
