Pak een open bloem even vast en kijk naar je vingertop. Dat gele stof is stuifmeel. Nebraska Extension in Lancaster County zegt dat stuifmeel afleidt van de smaak van het kroonblaadje, en het blaadje is het deel dat je eet. Voor de meeste bloemen is het antwoord dus ja. Stampers en meeldraden verwijderen is de eerste handeling voordat een bloem ook maar in de buurt van een bord komt.
De stamper is de enkele steel die midden in de bloem staat, en die eindigt bovenaan in een klein, kleverig knopje. Daaromheen staat een kring dunne draden, de meeldraden. Elke draad heeft aan de top een helmknop, het minuscule zakje met het stuifmeel. Die delen verzorgen de zaadvorming van de plant, en ze smaken bitter, net als de stengels. De smaak zit in het kroonblaadje. Haal het hart eruit en je houdt de smaak over die je wilde, zonder dat stoffige randje.
De omvang van het hart vertelt je hoeveel werk je te wachten staat. Een roos of een afrikaantje heeft een dichte bos helmknoppen in het midden, en dat is een flinke mondvol stuifmeel als je het laat zitten. Een viooltje is vooral blaadje, met een hart zo groot als een speldenknop. Trek één schoon blaadje af en proef het, proef daarna een hele kleine bloem met het hart er nog in. Het verschil is niet subtiel, en het valt het sterkst op in alles wat je rauw serveert, zoals een salade of een garnering op een koud dessert.
Er is een korte versie van de regel die de meeste gevallen dekt. Alleen de kroonblaadjes van de meeste eetbare bloemen zijn bedoeld om te eten, dus alles wat geen blaadje is, gaat eraf. Behandel het hart zoals je een taai steeleind of een klokhuis behandelt, en trek het eruit voordat de bloem bij de rest van het eten komt. Stelen gaan om dezelfde reden weg, want die hebben dezelfde bittere toon als de helmknoppen.
Bij de algemene regel horen twee bloemspecifieke regels. Kelkblaadjes, de kleine groene blaadjes die de bloem van onderaf omvatten, gaan van elke bloem af behalve kleine viooltjes, driekleurige viooltjes en grootbloemige viooltjes. Die drie gaan in hun geheel op het bord, kelkblaadjes en al. De andere regel gaat over de bittere voet van het blaadje, de witte hiel op de plek waar elk blaadje aan de bloem vastzat. Breek dat witte stukje af bij rozen, anjers, madeliefjes en afrikaantjes. Het is één kneepje per blaadje, en het houdt een bittere toon uit het eindgerecht.
Eetbare bloemen voorbereiden gaat sneller als je in één richting werkt en elke bloem afmaakt voordat je de volgende oppakt. Houd de bloem bij de voet vast, breek het groene kelkje eraf en trek de blaadjes waaiervormig los. Kantel de bloem en schud het losse stuifmeel eruit als de helmknoppen zijn opengegaan. Knijp daarna van elk blaadje de witte hiel af. Werk boven een kom zodat je ziet wat er valt, want zo betrap je ook een bladluis die in de plooien zit.
De volgorde is belangrijker dan mensen denken. Haal eerst de onderdelen eraf, was de blaadjes daarna vlak voor gebruik. Een lichte spoeling haalt het vuil weg en geeft je een laatste blik op insecten. Doe je het andersom, dan ben je de rest van het klusje bezig met natte blaadjes die aan elkaar en aan je vingers plakken.
Eén waarschuwing hoort hier aan het eind. Stuifmeel kan een reactie uitlokken bij mensen met astma, hooikoorts of andere allergieën, dus wees voorzichtig als je bloemen aan een gezelschap serveert. De helmknoppen weghalen geeft die gasten één zorg minder. Vertel ook wat er in het gerecht zit, want niet iedereen ziet een bloem op een bord als eten. Het hart gaat er hoe dan ook met één kneepje uit.
Lees het volledige artikel: Eetbare bloemen: wat je wél eet en wat je overslaat
