De drie soorten die in 2015 werden gemeten in een analyse in het International Journal of Molecular Sciences bevatten 81,74% tot 89,32% water. Wat er getest is, gedraagt zich als garnering, niet als een portie groente. Mensen noemen eetbare bloemen gezonde voeding, en de cijfers ondersteunen daar een bescheiden versie van. Je krijgt kleur, je krijgt smaak, en je betaalt voor allebei bijna geen calorieën. Dat is het eerlijke antwoord, en het is een klein antwoord.
De voedingswaarden van eetbare bloemen blijven de hele lijst door klein. De energie lag op 21,44 tot 28,84 kcal per 100 g. Het totale vetgehalte zat tussen 0,32% en 0,41%, en het eiwitgehalte kwam uit op 1,32% tot 2,84%. Vezels waren de enige regel die er enigszins uitsprong, met 4,51% tot 10,11% op versgewicht. Niets daarvan is een reden om bloemen te eten. En het is ook niet genoeg om je dag te veranderen.
Het watergehalte bepaalt de rest. Met bijna 90% water doet een bloemblaadje op je bord ongeveer hetzelfde als een schijfje komkommer. Die percentages gaan bovendien uit van 100 g, en 100 g bloemblaadjes is een verbazingwekkende berg bloemen. Je hebt er een volle vergiet voor nodig. Een handjevol bloemen van Oost-Indische kers over je salade is daar een fractie van. Reken de vezels terug naar zo'n portie en je houdt een afrondingsfout over.
Dezelfde analyse vond 39 fenolische verbindingen in de drie soorten. Flavonolen vormden de grootste groep. Bij dat onderzoek beginnen de meeste claims over antioxidanten in bloemen. Maar een antioxidanttest vertelt je wat een plantenextract doet in een reageerbuis. Hij zegt niets over wat er gebeurt in iemand die een salade eet. De onderzoekers zeiden dat zelf ook. Wat de bijdrage in het lichaam werkelijk is, staat nog ter discussie.
Het gat tussen die twee dingen is groot. De gemeten antioxidantactiviteit lag 56 tot 1.416 keer hoger dan de gevonden fenolen voorspelden. Lees dat als een teken dat de chemie nog lang niet in kaart is gebracht. Het is geen bewijs dat de bloemen meer voor je doen. Een getal dat niemand kan verklaren, is geen gezondheidsvoordeel waar je op kunt rekenen. Het is een takenlijst voor de volgende ronde labwerk.
Eén cijfer is hier de moeite waard om na te gaan. Bladeren van Oost-Indische kers bevatten ongeveer 10 keer zoveel vitamine C als sla, en dat is een echt verschil waar je iets mee kunt. De bladeren smaken peperig, bijna als waterkers, en ze passen in een boterham net zo goed als rucola. Let op: dat cijfer geldt voor de bladeren, niet de bloemblaadjes. Bloemblaadjes zijn wat je op het bord legt, dus het deel met het mooie cijfer blijft vaak in de tuin achter. Pluk een paar blaadjes bij de bloemen en je hebt allebei.
Dit alles gaat over drie planten en niets anders. Dat zijn Oost-Indische kers (Tropaeolum majus), afrikaantje (Tagetes erecta) en paracress (Spilanthes oleracea). Die studie geeft geen cijfers voor viooltjes, of voor bernagie, of voor de tientallen andere soorten die als eetbaar worden verkocht. Een pensée zat er nooit in. Behandel een brede claim over bloemen dus voorzichtig. Het zijn drie gemeten soorten die het woord voeren voor een hele grote groep.
Gebruik bloemen dus waar ze goed in zijn. Ze maken je bord mooier, ze brengen peper of citrus of een frisse bitterheid, en ze doen dat met bijna geen calorieën. Eetbare bloemen gezond noemen klopt in die beperkte zin, en daar houdt het op. Kweek de bloemen waarvan je het uiterlijk mooi vindt en eet de bloemen die je bij naam kent. Laat de groenten en de bonen op je bord de voedingswaarde dragen. Van een garnering die voor 89% uit water bestaat, hoefde je dat ook nooit te verwachten.
Lees het volledige artikel: Eetbare bloemen: wat je wél eet en wat je overslaat
