Sekwoja wiecznie zielona nie ma korzenia palowego w ogóle. Jej korzenie schodzą tylko na 3 do 4 m i rozchodzą się na 20 do 27 m od pnia, według National Park Service. To jeden gatunek, za którym stoją twarde liczby. Systemy korzeniowe iglaków bardzo się między sobą różnią, więc nie traktuj sekwoi jako reguły dla wszystkich. Sekwoja sięga na boki kilka razy dalej, niż schodzi w głąb. Uczciwym słowem na to, z czym masz do czynienia, jest „szeroki". „Inwazyjny" jest słowem obciążonym.
Pytasz o to zapewne z powodu podjazdu, rury drenażowej albo fundamentu ogrodzenia. Przydatna odpowiedź nie brzmi „tak" ani „nie". Jest nią pomiar, a ten, którego potrzebujesz, robi się po ziemi, bo w tę właśnie stronę idą te liczby. Drzewo, które ostatecznie zajmie koło o średnicy 49 m, staje się twoim problemem planistycznym na długo przed tym, zanim stanie się problemem hydraulicznym. Młoda sekwoja w szkółkarskiej doniczce nie daje po sobie poznać tego koła. Ustal właściwe odległości w dniu sadzenia, a już nigdy nie będziesz musieć o tym myśleć.
Z tymi liczbami o korzeniach sekwoi idą w parze trzy odrębne obserwacje i warto trzymać je w głowie osobno. Pierwsza to brak korzenia palowego. Druga to gleba. Roczne opady w pasie sekwoi przekraczają 254 cm, a mimo to gleba pozostaje uboga w składniki odżywcze, więc drzewa żyją z rozkładającej się materii organicznej. Trzecia to sposób, w jaki giną dojrzałe sekwoje. Pomijając wyręb, najczęstszą przyczyną jest wywrót przez wiatr.
Zobaczysz, jak splata się te trzy wątki w jedną opowieść o płytkim drzewie, które głoduje, a potem się przewraca. Źródła tego nie mówią. Podają każdy punkt osobno, bez związku przyczynowego między nimi, a trzy solidne fakty są dla ciebie więcej warte niż jedna zgrabna teoria.
To skala sprawia, że ten rozrzut korzeni zasługuje na szacunek. Sekwoja wiecznie zielona potrafi mieć 112 m wysokości i mierzyć 7 m w poprzek u podstawy. Wszystko to opiera się na talerzu korzeniowym nie głębszym niż jakieś 4 m, więc obrys, wokół którego planujesz, jest szeroki i płaski, a nie głęboki i wąski.
Jeszcze jedna cecha zaskakuje ludzi, gdy próbują cofnąć nasadzenie. Nowe odrosty mogą klonować się z pniaka, z systemu korzeniowego albo z narośli u podstawy pnia. Zetnij pień, a w glebie zostaje żywa tkanka, gotowa wypuścić świeże przyrosty tam, gdzie jej się spodoba. Ścięcie wierzchołka sekwoi to więc nie to samo zadanie co usunięcie sekwoi. Uwzględnij tę różnicę w budżecie.
Zanim zrobisz cokolwiek innego, zmierz po ziemi miejsce, którym dysponujesz. Odmierz krokami, jak szerokie robi się dojrzałe drzewo, a dla sekwoi wiecznie zielonej jest to koło sięgające 20 do 27 m od pnia w każdą stronę. Potraktuj cały ten obszar jako ziemię należącą do drzewa, bo płytkie korzenie potrzebują miejsca na boki, a później już im go nie dasz. Oceniaj systemy korzeniowe iglaków po kole, które zajmują, a za dziesięć lat nic cię nie zaskoczy. Potem bądź wobec siebie szczery co do wielkości działki. Sam nie posadziłbym sekwoi na podmiejskiej parceli i trzymałbym każdy duży iglak z dala od fundamentów czy ważnej dla ciebie utwardzonej ścieżki.
Every figure here describes coast redwood. It is not a measurement of conifer root systems as a group, and this material carries no solid backing on planting distances or cold hardiness. Your regional extension service publishes both for the trees that grow where you live, so ask them before you dig the hole.
Przeczytaj cały artykuł: Iglaki: rodzaje, cechy i twarde liczby
