Zacznij od około 2,5 cm wody tygodniowo, licząc w to opady. Iowa State University Extension podaje to jako ogrodowy punkt wyjścia, a gdy deszczu jest za mało, resztę uzupełniasz sam. Dalej korygujesz według gatunku i pory roku. Podlewanie drzew zimozielonych to mniej kwestia stałej liczby, a bardziej głębokie przemoczenie strefy korzeniowej — i to na tyle często, by nigdy nie wyschła na wiór.
Jest trzeci tydzień listopada, a ja ciągnę wąż wzdłuż północnej krawędzi własnej działki, gdzie stoi rząd świerków. Od pierwszego tygodnia października nie spadła kropla deszczu. Gleba jest zimna, ale wciąż pije — i tylko dlatego stoję tu w kurtce. Korzenie rosną, dopóki ziemia nie zamarznie, więc sucha późna jesień to najgorszy moment, żeby zwinąć wąż i uznać sezon za zamknięty. Każdemu drzewu daję powolne pół godziny. Przekładam wąż pod kolejne drzewo, wchodzę do domu i wracam, gdy kawa się skończy.
To, gdzie trafia woda, liczy się tak samo jak jej ilość. Większość korzeni żywicielskich, tych pobierających wodę i składniki pokarmowe, siedzi w wierzchnich 15 do 46 cm gleby i sięga znacznie szerzej niż gałęzie. Szybkie przejście zraszaczem zwilża kilka pierwszych centymetrów i do południa wysycha. Zamiast tego puść wąż cienkim strumieniem, zostaw go w jednym miejscu na tyle długo, by woda wsiąkła, potem przesuń o metr i powtórz dookoła drzewa. Na koniec rozkop ziemię na jakieś 10 cm i lej dalej, jeśli pod powierzchnią wciąż jest sucho.
Resztę ustala gatunek. Świerk i jodła chcą więcej wody i dobrze rosną na nawadnianym trawniku, natomiast sosny i jałowce wolą suchsze podłoże i źle znoszą podlewanie jak murawy. Ten podział to praktyczna połowa wodnych potrzeb roślin zimozielonych i powinien kształtować twój plan nasadzeń, a nie tylko harmonogram podlewania. Grupuj w jednym rabacie drzewa o podobnych wymaganiach. Świerk kłujący posadzony obok jałowca sprawia, że przy każdym podlewaniu wybierasz, które z nich zawiedziesz.
Zimowe podlewanie roślin zimozielonych sprowadza się do jednego długiego przelania, zanim ziemia zamarznie na dobre. Igły przez całą zimę tracą wodę, a w jasny, wietrzny styczniowy dzień drzewo może się przesuszyć, mając pod sobą zmarzniętą glebę i żadnej możliwości pobrania wilgoci. Wprowadzenie strefy korzeniowej w zimę w stanie wilgotnym ogranicza takie uszkodzenia od przesuszenia. Zrób to późną jesienią w dzień powyżej zera i daj wodzie kilka godzin na wsiąknięcie przed zmrokiem. Największe szkody robią suche jesienie, więc po bezdeszczowym wrześniu wpisz to na początek listy.
Więcej wody nie zawsze jest rozwiązaniem i to właśnie w podlewaniu drzew zimozielonych ludzie mylą najczęściej. Zarówno susza, jak i rozmokła, źle odwodniona gleba powodują nietypowe zrzucanie igieł, więc brązowienie wewnątrz korony nie znaczy, że masz podwoić czas podlewania. Zanim cokolwiek zdecydujesz, rozkop strefę korzeni przy zewnętrznym obrysie korony. Wilgotna gleba pod opadającymi igłami wskazuje na odwodnienie, a nie na pragnienie. Sucha ziemia na tej głębokości znaczy, że masz zaległości do nadrobienia. To jedno sprawdzenie ratuje mnóstwo drzew przed utopieniem przez właściciela, który chciał pomóc.
Sprawdza się ta rutyna, którą jesteś w stanie utrzymać. Przez cały sezon wegetacyjny trzymaj się ogrodowego punktu wyjścia 2,5 cm tygodniowo, licząc w to, co da niebo. Podawaj wodę wolno i głęboko, a nie szybko i płytko. Więcej dla świerka i jodły. Mniej dla sosen i jałowców, gdy się już zadomowią. Jedno ostatnie długie przelanie, zanim ziemia zamarznie — i podlewanie drzew zimozielonych na cały rok masz z głowy.
Przeczytaj cały artykuł: Drzewa zimozielone: 8 rodzajów i jak wybrać
