Drie gebreken maakten een eind aan de opmars van deze boom in Amerikaanse tuinen. Bradford-peren breken in stormen uit elkaar, ze gaan jong dood, en hun zaad ontsnapt naar wilde struwelen vol doorns. Clemson Extension zegt nu: plant helemaal geen Chinese sierpeer meer, en dat oordeel geldt voor elke Bradford op elk bouwplan. De problemen met de Bradford-peer zijn geen pech, en het ligt niet aan jouw snoeiwerk. Je haalt ze in huis op de dag dat je plant.
"Moet hij er dan uit? Het is de enige schaduw die we hebben." Dat vroeg ze me op een perceel van zo'n 2.000 m² in centraal Kentucky, op zware bouwklei. Achter haar stond een Bradford die in een ijzelstorm in februari een derde van zichzelf had laten vallen. Ik bekeek de wond, en de donkere naad liep diep de stam in. Haar boom was 17 jaar oud. Een Bradford-peer wordt 15 tot 25 jaar oud, en het uitbreken wordt ernstig na het vijftiende jaar.
Het scheuren van de Bradford-peer is een probleem van de takaanhechting. De takken staan onder scherpe hoeken omhoog en zitten op dezelfde hoogte dicht op elkaar aan de stam, dus twee stammen strijden om één plek in plaats van samen te groeien tot één geheel. De schors wordt in de naad ertussen geklemd. Ingesloten schors draagt geen kracht, want er groeit nooit hout over die aanhechting heen. Bij elke boom zijn zulke dubbele stammen de delen die het eerst bezwijken. Belast de kroon met ijs en de naad splijt open als een wig, dwars door de stam naar beneden.
Snelheid is waarom je de boom kocht, en snelheid is de halve valstrik. Een jonge Bradford legt er 3,7 tot 4,6 m in 8 tot 10 jaar bij, dus aannemers plantten er hele straten mee vol. Dat snelle hout draagt een kroon van 9 tot 15 m hoog en 6 tot 9 m breed. Daarna beginnen de takken eruit te vallen terwijl de stam er nog glad en gezond uitziet. Je krijgt ongeveer tien jaar schaduw, en het volgende decennium betaal je ervoor.
Steriel was het andere verkoopargument, en dat woord klopt maar half. Jouw Bradford zet geen vrucht met zijn eigen stuifmeel. Hij kruist vrijuit met elke andere Chinese sierpeer in de straat, en Cleveland, Aristocrat en Chanticleer staan overal geplant. Die kruising levert kiemkrachtig zaad op. Vogels eten de kleine vruchten en laten ze vallen langs hekken en akkerranden. Die zaailingen komen terug met doorns van 6 mm tot meer dan 5 cm lang. De Chinese sierpeer staat nu als invasieve soort vermeld met soort en alle cultivars eronder, ook in South Carolina.
Cleveland pear is the same species, Pyrus calleryana, sold under a different cultivar name. It crosses with Bradford to make viable seed, and it sits on the same do-not-plant guidance.
Plant liever iets dat jou overleeft. De rode esdoorn geeft je snelle schaduw op hout dat bij elkaar blijft. De Chinese iep verdraagt dichtgeslagen klei en straathitte zonder morren. De Japanse zelkova geeft je de nette vaasvorm die mensen eigenlijk van de peer wilden. Alle drie staan ze op de lijst met snelgroeiende schaduwbomen van Extension, en alle drie worden ze nog steeds aanbevolen waar de peer dat niet is.
Heb je er al een, loop dan naar buiten en kijk omhoog naar de plek waar de grootste takken de stam verlaten. Twee stammen van dezelfde dikte in een nauwe V, met een donkere schorsnaad ertussen, laten je zien waar je boom uit elkaar gaat. Haal een Bradford van onder de 10 jaar er nu uit, nu de stronk nog klein is en een nieuwe boom snel kan inlopen. Na jaar 20 beslist de volgende ijzelstorm het voor je. Zo eindigen de meeste problemen met de Bradford-peer.
Lees het volledige artikel: Snelgroeiende bomen: wat snelheid echt kost
