Nie. Mylenie pomarańczowego liliowca z prawdziwą lilią zaczyna się i kończy na nazwie zwyczajowej. Ta roślina to Hemerocallis fulva, a Hemerocallis jest osobnym rodzajem. Prawdziwe lilie należą do rodzaju Lilium, czyli do zupełnie czegoś innego. Rozpoznasz to po budowie. Każdy kwiat otwiera się na bezlistnym głąbiku, gołym pędzie, który wyrasta z wachlarza długich, mieczowatych liści i na całej długości nie ma listków.
„Coś zjadło mi w nocy wszystkie kwiaty liliowców" – powiedziała mi sąsiadka, trzymając garść zwiędłych, brązowych kwiatów. Nic ich nie zjadło. Każdy kwiat liliowca żyje jeden dzień. Otwiera się rano i kończy przed zmrokiem, i stąd bierze się nazwa rodzaju. Hemerocallis pochodzi z greki: hemera to dzień, kallos to piękno. W jej kępie, rosnącej w tej samej cienkiej, kamienistej ziemi co reszta tego ogrodu w strefie 6, na głąbikach czekało jeszcze kilkanaście grubych pąków.
To jednodniowe kwitnienie łatwo sprawdzić samodzielnie. Każdy głąbik wyrasta z kępy nagi i niesie serię pąków, więc otwierają się one jeden po drugim, a roślina sprawia wrażenie, jakby kwitła tygodniami. Nic w tym schemacie nie należy do rodzaju Lilium, który jest odrębnym rodzajem. Całe zamieszanie robi tu wspólne słowo „lilia" w nazwie zwyczajowej.
Ten rytm zmienia też to, jak wygląda zdrowa kępa w twojej rabacie. Ta w pełni kwitnienia nosi kilka zapadniętych kwiatów z wczoraj obok świeżych, i to jest normalne. Są przekwitłe, nie chore. Policz pąki pozostałe na głąbiku, a dowiesz się o nadchodzącym tygodniu znacznie więcej, niż powiedzą ci otwarte kwiaty.
Liczby pomagają rozpoznać roślinę na pierwszy rzut oka. NC State Extension podaje, że kwiaty osiągają do 13 cm średnicy, są skierowane ku górze i bez plamek, każdy z jasnym paskiem pośrodku. Siedzą na głąbikach sięgających nawet 1,8 m. Kolor również jest w nazwie. Epitet fulva znaczy płowy, ten czerwonawożółty bursztyn, który widać w przydrożnych kępach.
Tę samą roślinę usłyszysz pod nazwami liliowiec przydrożny, liliowiec płowy czy liliowiec tygrysi, i każda z nich odnosi się do Hemerocallis fulva. Pochodzi z Azji, zwłaszcza z Chin i Japonii, a potem sama rozprzestrzeniła się po Europie i dużej części Ameryki Północnej. Dlatego znajdziesz ją na przydrożnych skarpach i w starych rowach melioracyjnych, gdzie nikt jej nie sadził.
Zamieszanie z nazwami kosztuje cię realny czas, gdy szukasz porad o uprawie. Wyszukaj hasło „lilia", a dostaniesz strony pisane o innym rodzaju, z zaleceniami ułożonymi dla rośliny, której nie masz w rabacie. Przełącz się na nazwę „liliowiec", a porady zaczną pasować. Roślina chce pełnego słońca do półcienia i przeciętnej, przepuszczalnej gleby, a znosi ubogie stanowiska, na których inne byliny się dąsają. Szkodniki też raczej nie będą ci przeszkadzać, bo NC State podaje brak istotnych problemów z owadami i chorobami.
Kupuj po nazwie botanicznej, a dostaniesz roślinę, o którą ci chodziło. Wpisz Hemerocallis fulva w wyszukiwarkę szkółki. Samo „pomarańczowy liliowiec" może wrzucić ci do koszyka mieszańca o kolorze i pokroju, których nie zamawiasz. Jeszcze jedno, zanim wykopiesz dołek. Ta roślina wyszła z ogrodów do rowów na dwóch kontynentach, więc nie zostanie w wyznaczonym jej kwadracie. Główny artykuł opisuje, jak daleko i jak szybko wędruje.
Przeczytaj cały artykuł: 10 pomarańczowych kwiatów wartych posadzenia
